Mijn dagen zijn getallen

Een keuze uit de beste of meest opmerkelijke berichten van "Mijn dagen zijn getallen" verschijnt dit voorjaar in een bibliofiele uitgave, vergezeld van een originele "dagboekdroedel" en dus in een beperkte oplage. Wie nu al een exemplaar wil reserveren kan dat via de "contacteer me" button, onderaan de linkse kolom

Ik heb het hier al eens eerder over gehad: ik snap niet welk mechanisme de mens in staat stelt te leven zonder enig idee te hebben van wat hem de volgende seconde te wachten staat. Mijn krant heeft het er vandaag ook over, zij het van uit een andere invalshoek, namelijk  “het geluk”. Wat is “gelukkig zijn” en hoe kan je je gelukkig voelen wanneer de toekomst onzeker is? De mens heeft daarvoor allerlei rituelen bedacht, van “leven in het moment” tot het religieus besef dat “God” of wie dan ook er wel voor zal zorgen dat alles in orde komt. Toch blijf ik het merkwaardig vinden dat we mekaar vanavond al het beste, en vooral een goede gezondheid, zullen toewensen in de wetenschap dat dit ijdele praat is. Want wie zegt dat we de ochtend halen? En waarom nagelt deze onzekerheid ons niet aan de grond van verbijstering en grenzeloze angst? Omdat er ergens in onze geest een overtuiging schuilt dat we, zoniet onsterfelijk dan toch wel “oneindig” zijn? Omdat rampspoed en dood in ons gevoel altijd de “anderen” overkomt? Mij verbaast telkens weer de reactie van mensen die plotseling met rampspoed en dood geconfronteerd worden: zij zijn vastbesloten verder te leven (“het leven gaat verder” is zowat de meest gehoorde uitspraak in die situaties) en hopen op beterschap.

Wie dit dagboek een beetje gevolgd heeft, weet dat er iets schort aan mijn mechanisme om te kunnen leven met een onwetendheid voor wat de toekomst brengen zal. Ik ben doorgaans bang voor de toekomst. En met die “toekomst” bedoel ik niet volgend jaar of zelfs volgende week maar het komende uur, de eerstvolgende minuut. “Geluk” betekent voor mij dan ook het moment waarop ik van deze angst (ik heb het “Onbehagen” genoemd) bevrijd ben of verlost word. Er zijn momenten waarop dit lukt (“luck comes in small sizes” en doorgaans zijn die momenten er dankzij anderen), maar meestal is de “weerbots” des te erger. Toch wend ik mij niet tot waarzeggers of helderzienden, noch stel ik mijn hoop in een Hogere Macht, weze het een Engelbewaarder, om onbekommerd door het leven te gaan. Er is, wat mij betreft, slechts één mogelijkheid om de dagelijkse angst draaglijk te maken en dat is het voortdurende besef koesteren dat de dood het onafwendbare eindpunt is en dat doodgaan dus helemaal niet zo afschrikwekkend hoeft te zijn. Het is als inslapen en nooit meer wakker worden (zoals Erik De Volder recent nog demonstreerde). Wat erg is en de dood zo’n vreselijke aanschijn geeft, is de manier waarop de meesten onder ons sterven, het wegkwijnen, het verval, het wegteren in ziekte of ouderdom. Dus beeld ik me in dat, mocht ik zo dadelijk sterven, dat zo erg nog niet zou zijn: ik zal het zelf niet beseffen en een pijnlijke doodstrijd is mij bovendien bespaard gebleven. En voorts houd ik onafgebroken deze regel in gedachten (ik ben vergeten wie het ooit gezegd of geschreven heeft): “I could die with just this in my eyes”. Met andere woorden: het is mooi geweest. Toch heerst in onze cultuur de gedachte van “lang leven” (“lang zal hij leven, in de gloria!”). Wordt een geslaagd leven afgemeten aan het aantal jaren, ongeacht het feit of de laatste van die jaren nog wel het be-leven waard waren. Ik herinner mij een verhaal uit één of andere overlevering waarin een man tijdens een wandeling op een kerkhof terecht komt en daar iets merkwaardigs ontdekt: de meeste zerken vermelden data die heel dicht bij mekaar liggen, bijvoorbeeld 1960-1965 of 2001-2003 enzovoort. “Een kerkhof voor kinderen?”, vraagt de man aan de grafdelver die daar bezig is. “O nee,” antwoordt de man, “op dit kerkhof vermelden de zerken slechts het aantal jaren dat de persoon in kwestie écht heeft geleefd.”

De vraag die zich meteen stelt is, tijdens hoeveel van mijn 51 jaren heb ik tot hier toe écht geleefd? Vijf (5)? Zes (6)? Tien (10)? Of zal de wonderbaarlijke wetenschap mij niet minder dan honderdennegen (109) volwaardig beleefde jaren schenken? Op deze dag, op dit moment waarop we met z’n allen tegelijk vooruit en achteruit blikken, lijkt het me een prangende en zinvolle vraag. Maar het antwoord moet ik u helaas schuldig blijven, al was het maar omdat ik hierbij voorgoed dit dagboek sluit.

Voor morgen gelden voor iedereen slechts de getallen 1, 1, 2011

Op een bepaald moment merk je dat je computer oud wordt. Dat toont zich door onverwachte pop-up vensters die melden dat je voor "deze toepassing minstens over systeem 10.5.6.7.99 etc." moet beschikken. Een snelle blik op je eigen systeem leert je dat je minstens zeven (7) updates achter ligt. Helaas is die achterstand niet zomaar in te halen (lees: te downloaden). Daarvoor dien je een "upgradingspakket" aan te kopen. Wat ik vandaag gedaan heb, en, by jove!, ik heb het geweten! Niet minder dan vier (4) uur heb ik besteed aan het weer actueel maken van mijn toestel. Verscheidene gigabytes aan vernieuwingen, verbeteringen, veranderingen en andere dingen dienden te worden gelezen, geschreven, verplaatst, uitgepakt en gecontroleerd te worden vooraleer ik weer een letter kon typen. Gelukkig kostte het (naast een pak geld) alleen maar tijd en geen kennis van ingewikkelde protocols en procedures. Ik elk geval zou mijn trouwe toestel nu klaar moeten zijn voor het nieuwe decennium.

Na de aankoop van het softwarepakket overigens als een eenzame Scrooge geluncht in een van god en iedereen verlaten Keltisch drankhol. Alhoewel... Scrooge zou ongetwijfeld nooit twaalf (12) euro voor een broodje en een Guiness over gehad hebben!

Morgen het laatste bericht! En de getallen zijn: 5, 6 en 10 of 109 (een 1, een 4 en een 5)

Vanochtend om negen (9) uur opgestaan met het hierna volgende in gedachten: naarmate het einde van deze onderneming nadert, neemt de behoefte om nog van alles te bespreken toe. Bijvoorbeeld: over het fenomeen van de reacties, of - in het geval van deze blog - de bijna-afwezigheid ervan. Al met al zijn er een vijftal (5) lezers die, zeer onregelmatig en uiterst zuinig, reageerden. De jonge psychologiestudente Danique was daarvan wel de meest opmerkelijke. Niet alleen omwille van haar verschijning (zie de foto's haar blog) maar vooral omwille van het feit dat zij dit project van begin tot einde is blijven volgen. Waarvoor mijn oprechte dank overigens. Maar ik vraag me toch af hoe ik haar aandacht heb kunnen trekken en vooral behouden. Misschien kan ze me dat in extremis nog zelf meedelen...

De hoeveelheid aan reacties is niettemin opvallend gering. Juffrouw Danique krijgt op elk van haar "posts" ongeveer evenveel reacties als ik in het totaal van mijn project (volgens de statistieken net geen honderd op een totaal van net geen driehonderd berichten). De lezers van dit dagboek zijn stille venoten: ze nemen akte van de feiten en kruisen de armen in afwachting van de volgende stap. Wat zou er ook te reageren zijn... de meeste van mijn beschrijvingen mag je gerust bij de trivialia klasseren en de rest ontlokt bij een normaal mens misschien hoogstens enig schouderophalen.

Waarmee ik dit "experiment" geenszins mislukt verklaar. Het is er alleen niet in geslaagd met het toch niet alledaagse, Péreciaanse concept meer dan gewone aandacht te trekken, en dat vind ik jammer. Want, ik beken, ik vond het zelf best een origineel idee waar ik meer reactie en zelfs navolging op had verwacht. Dit was echter letterlijk ijdele hoop.

Niet alle twaalf (12) maanden van het jaar zijn in dit dagboek aan bod gekomen. De twee zomermaanden juli en augustus heb ik, bewust, vrijaf genomen. Vooral omdat ik in die periode vaak in het buitenland vertoef en daar het internet- en bloggebeuren dan, letterlijk en figuurlijk, ver van mij af weet. Het weze mij vergeven.

De cijfers voor morgen: 4, 7 en 12

Nog een paar voorkeurlijstjes, maar dan wel van het soort dat je niet in de "boekskes" of de "gazetten" vindt. Bijvoorbeeld: het meest indrukwekkende beeldende kunstwerk van het jaar (let op: dat betekent niet noodzakelijk het "mooiste" of "het meest virtuoze"): wel, toevallig was dat voor mij tegelijk ook het mooiste en het meest virtuoze beeldende kunstwerk, namelijk het monumentale wandtapijt van Craigie Horsfield dat vuurwerk in de baai van Napels toonde. Het was indrukwekkend omdat het een fotografisch beeld via de drager (een wandtapijt dat op ingenieuze manier tot stand was gekomen) tot een unieke ervaring verhief. Een revelatie! Koppel dat aan het besef van hedendaagse technologie die een haast middeleeuws genre een nieuwe toekomst geeft en blablabla... en je mag spreken van een heuse belevenis. Voor mij dus het beeld van het jaar.

Een ander nooit genoemde categorie: de performance van het jaar. Steeds meer kunstenaars drukken zich uit door middel van fysieke interventies en live uitgevoerde artistieke acties maar niemand lijkt dat belangrijk genoeg te vinden om er een "best of" lijstje van te maken. Wel, voor mij was de "performance van het jaar" het blitz-optreden van Benjamin Verdonck tijdens het symposium "Moet kunnen" op 25 november in Waasmunster waar hij iedereen verblufte met een onvergetelijk citaat van Jean Cocteau die op de vraag "wat zou u meenemen uit uw huis dat in brand staat" antwoordde met: "het vuur".

Zo zijn er nog wel wat categorieën te verzinnen, maar laat ik het (voorlopig) hierbij houden.

Deze dag was er overigens één van opperste luiheid. Dat is trouwens een kwaliteit die de acht (8) dagen, te beginnen met kerstmis en eindigend met nieuwjaar, kenmerkt. In die vreemde, bijna onwerkelijke tussenperiode slijt ik bij voorkeur de dagen in ledigheid: siësta tot vijf (5) uur, tv of leesplezier tot een uur of twaalf (12) en dan weer lang uitslapen. Mijn manier van overwinteren.

De getallen voor morgen zijn: 5, 9 en 12 of 165 (een 1, een 5 en een 6)

Nu we toch een bilan van het jaar aan het opmaken zijn, mag ik misschien van de gelegenheid gebruik maken om eens mijn lijstje van "the best of" mee te delen.

Beste boek (fictie): Ja, ik heb "Freedom" van Jonathan Franzen gelezen en ja het was best meeslepend, maar ik heb het toch meer voor de "kleinere formaten" zoals "Dublinesca" van Enrique Vila-Matas (in Franse vertaling gelezen) of de laatste Modiano, "L'Horizon", die - na enkele mindere pogingen - toch weer een meesterwerk mag genoemd worden. Dé ontdekking van dit jaar is echter de figuur van Bernard Lamarche-Vadel, wiens macabere en vaak zelfs weerzinwekkende fabels echt wel aan de ribben blijven plakken. In totaal acht (8) werken heb ik van en over hem bijeengegaard (waaronder de catalogus van de tentoonstelling in het Centre Pompidou die ik helaas niet gezien heb) en daarmee is hij mijn "meest bestudeerde auteur" van het jaar.

Beste boek (non-fictie): Zonder enige twijfel "De gang naar Canossa" van Tom Holland (ook al verscheen het boek in 2009, het is het beste wat ik in 2010 gelezen heb). Geschiedenis verteld alsof je er bij was en toch 100% wetenschappelijk.

Beste kunstboek: Onder te verdelen in "het Mooiste" en "het Interessantste". Het Mooiste is het boek over de fantastische meneer Tichy, uitgegeven bij Steidl. Het Interessantste ben ik nu nog aan het lezen, namelijk de catalogus bij de tentoonstelling "Habiter poétiquement le monde" (LaM, Villeneuve d'Ascq).

Beste cd: "Teen dreams" van Beach House op de voet gevolgd door Avi Buffalo (jawel!).

Beste tentoonstelling: uiteraard die van mij ("Verder/Kijken/Door/Gaan" in het Museum van Deinze), maar toch ook bijzonder genoten van "Cluny, l' apogée de l'Art Roman" in Cluny, "Lydia D." in het Matisse museum in Le Cateau Cambresis en, in extremis, "Habiter poétiquement le monde" in Villeneuve d'Ascq (zie ook "beste kunstboek").

Film en theater zijn dit jaar helaas aan mij voorbijgegaan en het enige concert dat ik heb bijgewoond was noodzakelijkerwijs - maar niet eens onterecht - meteen ook het beste, namelijk... Beach House in de Vooruit in Gent.

Al met al een tiental (10) beklijvende kennismakingen, dat is bijna één (1) per maand wat op zich geen slecht gemiddelde is (hoeveel verrukkingen kan een mens aan per jaar?).

De getallen voor morgen: 5, 8 en 12 of 66 (een 2, een 4 en een 6)

(Dit is het bericht voor zondag 26 december)

Vandaag het volledige dagboek herlezen. De toon, zo merk ik, is doorgaans nogal laconiek, een beetje onderkoeld. Wat het, vreemd genoeg, af en toe grappig maakt. Enkel de berichten vanaf de maand september worden wat grimmiger, wanneer Onrust en Onbehagen steeds vaker de bovenhand halen.

Ik was er in drie (3) keer – hier en daar een korte leespauze ingelast – helemaal doorheen. Al met al zou het een niet bijster dik boekje opleveren, mochten we het in die vorm ooit uitgeven. Een honderdtal bladzijden schat ik, met veel witte tussenruimten. De meeste stukjes beslaan dan ook niet meer dan een tiental (10) regels. Al moet ik hier toegeven (en vooral in het begin merk je dat ook) dat ik met iets meer ambitie ben gestart en heus wel langere en diepzinniger teksten wou produceren. Maar dat is de realiteit van het dagboek: vaak heb je nauwelijks nog tijd, of zin, om de dag te resumeren en de beperking van de getallen maakt dat je je veeleer toespitst op het vermelden van temperaturen en uren of bedragen dan op “ernstiger” onderwerpen of gebeurtenissen.

Het is, ook al eerlijk toegegeven, slechts zelden gebeurd dat ik iets moest verzinnen of lichtjes aanpassen om tot de vereiste getallen te komen. Met andere woorden: meestal komen de willekeurig gekozen getallen wel degelijk in het verloop van de dag voor. Kwestie is van er “oog” voor te hebben. Elke dag een stukje schrijven was moeilijker dan elke dag een gebeurtenis te vinden die met de getallen overeenstemde.

Zo op het eerste gezicht was het geen uitzonderlijk jaar, ook al waren er een paar factoren die daar aanleiding hadden kunnen toe geven. Het instituut waar ik werk vierde haar 150-jarige bestaan en er waren nog wel een paar bijzondere verjaardagen te vieren. Aan de schaduwzijde was er het verlaten van mijn atelier en uiteraard de aanslepende gezondheidsperikelen.

De meest memorabele gebeurtenissen waren het maken van de tentoonstelling “Verder...”, de feestelijkheden in het instituut, de veiling voor Haïti, het ontruimen en sluiten van mijn atelier en een paar uitzonderlijke vondsten ter verrijking van mijn collectie. Een jaar samengevat in vijf (5) hoogtepunten. Over de dieptepunten gaan we het niet hebben. Ze zijn terug te vinden in of tussen de regels van dit dagboek of zelfs helemaal niet. Niets zo vervelend als het gezeur over andermans miserie te moeten aanhoren. De laatste maanden, zo zei ik al, waren wat dat betreft wellicht al meer dan somber genoeg.

De getallen voor maandag 27 december zijn: 1, 10 en 8 of 107 (een 1, een 3 en een 4)

(Dit is het bericht voor zaterdag 25 december)

Kerstdag 2010. De tweede witte kerst op rij, een zeldzaamheid. Voor het overige een dag als alle andere zondagse dagen: om twaalf (12) uur nog steeds in pyjama rondhangen, veel te veel tv-kijken en proberen een paar bladzijden te lezen, dat alles vanuit de zelfde onderuitgezakte positie. Nog eens de cadeautjes overlopen die ons gisteravond ten deel zijn gevallen. Niet minder dan zes (6) messen en nog twee (2) andere keukeninstrumenten. Mijn culinaire talenten worden steeds beter omkaderd! Als het moet kunnen we in het vervolg nu ook deskundig fileren en uitbenen... In elk geval was mijn kookkunst vandaag niet op haar best, want ik wou een konijnenbout stoven in wat ik dacht een soort van fond was, maar het bleek kookvocht van rode bieten te zijn dat ik van de dag tevoren nog had opgespaard. Aldus ontstond een nieuw gerecht: konijn gestoofd in bouillon van rode biet. Hoe het smaakte? Het was niet slecht, maar de bout was niet genoeg gegaard, dus heb ik meer herinnering aan het moeizaam knagen dan aan de eigenlijke smaak. Een scherp contrast met de botermalse reemedaillon van de avond tevoor!

De getallen voor tweede kerst: 3, 10 en 5 of 203 (2x een 1 en een 3)

Behoudens een plots invallende hittegolf wordt het een Witte Kerst. Gisteravond viel er, alweer in ware blizzardstijl nog eens twee (2) centimeter bij. Het is meteen de tweede WK op rij, want in 2009 lag er ook sneeuw (maar wie herinnert zich dat nog?).

Nog zeven (7) dagen tot het einde van dit jaar en dus van dit dagboek. Ik zal van de laatste dagen gebruik maken om wat te reflecteren over dit project/experiment. En tegelijk enige overpeinzingen omtrent het voorbij jaar formuleren, aangezien ik van plan ben om dit ganse jaarverslag nog eens te herlezen.

Vanavond, rond een uur of negen (9) worden er cadeautjes uitgewisseld.

De getallen voor kerstdag: 2, 6, 12 of 165 (een 1, een 5 en een 6)

Nog een ultieme trip naar de hoofdstad vandaag, dus om zeven (7) uur uit bed om de trein van negen uur te halen. Gelukkig duurde de vergadering niet al te lang en was ik om zes (6) uur vanavond alweer op het instituut om er de laatste momenten van het jubileumjaar (150-jarig bestaan) feestelijk uit te wuiven.

Toch nog even tijd gehad om in mijn favoriete Brusselse boekhandel nog een drietal (3) hoogst intrigerende boekjes te kopen. Laat de kerstvakantie nu maar beginnen. We raken stilaan ingesneeuwd!

De getalen voor morgen: 2, 7 en 9 of 162 (een 1, een 2 en een 6)

Nog drie (3) dagen tot kerstmis. Vandaag de verjaardag van mijn moeder, die is 80 geworden. Ik heb zo'n donkerkleurig vermoeden dat ik die leeftijd nooit zal halen. Maar moeder doet het goed, en vader - ook al 80 - zelfs nog beter. Dat de genadeloze aftakelng hen moge bespaard blijven en vredig in hun slaap mogen vertrekken, over een paar jaar, als het lichaam versleten maar de geest nog helder is.

Op het instituut vandaag tevergeefs gezocht naar een goeie interim voor zeven weken: negen (9) sollicitaties weerhouden en gecontacteerd, maar geen één die beschikbaar was voor januari! Dat wordt nog sukkelen.

Morgen de laatste dag vòòr de kerstvakantie, maar het wordt nog een stevige klus: eerst naar Brussel (in de hoop dat het treinverkeer geen hinder meer ondervindt van het winterweer) en dan tot laat in de avond het eerste trimester afronden. Op de achtergrond een onrustwekkende ruis.

De getallen voor morgen: 3, 6 en 7 of 106 (een 1 en 2x een 3)

Het officiële begin van een winter die al een tijdje bezig is. Toevallig was het vandaag precies één (1) graad boven nul en begon het dus te dooien. Een mist-troostige (sic) dag, een dieptepunt waard. Moeilijk in te beelden dat vanaf nu de dagen weer lengen. In elk geval was de duisternis om zes (6) uur vanavond weer compleet. Om negen (9) uur wordt er een nieuwe installatie onthuld in de vitrinegalerie van het instituut, maar ik heb familiale verplichtingen dus ik zal er niet bij zijn. Ik ben wel benieuwd, want het belooft enige controverse en ik ben niet echt uit op veel rumoer. Ik ben aan rust toe. zoals de circusberen die over de gehele wereld in winterslaap verzinken!

De getallen voor morgen: 3, 7, 9 of 162 (een 1, een 2 en een 6)

(Dit is het bericht voor maandag 20 december)

Een heldere dag: alles is wit en de zon schijnt. De wereld baadt in een blakend licht. En dat terwijl het slechts kort dag is. December, en dus dit jaar, en dus dit dagboek, heeft nog elf (11) dagen te gaan.

Om vier (4) uur een afspraak in de stad, dus toch de baan op gemoeten. Aan dertig, soms zelfs twintig per uur gereden (met de wagen, voor alle duidelijkheid). Zelfs de hoofdwegen waren niet helemaal sneeuwvrij.

Eens terug thuis een stapeltje van zes (6) boeken klaargelegd: die moeten mij tijdens de komende kerstvakantie het nodige leesplezier schenken.

De cijfers voor dinsdag 21 december: 1, 6 en 9

Het is echt waar: er is vandaag tien centimeter sneeuw gevallen! Bovenop de één (1) centimeter die er nog lag van gisteren is dat dus een elf (11) centimeter dikke sneeuwlaag die de wereld rondom mij bedekt! Naar het schijnt breekt deze maand daarmee al het record van het aantal sneeuwdagen in één winter. Dat zijn er tot hier toe al negentien of misschien zelfs twintig, ik ben de tel kwijt.

Toevallig was het in ons pittoreske dorp ook de onvermijdelijke kerstmarkt, en voor één keer had het ook iets van een kerstmarkt, ook al stonden er hooguit zes (6) kraampjes en heb ik eerlijk gezegd geen flauw idee van wat een kerstmarkt is en hoe die er zou moeten uit zien. Maar met een pak sneeuw en enkele vuurkorven lijkt het wel op iets wat aan die naam kan beantwoorden.

Benieuwd hoe de laatste week voor kerst zal verlopen met deze weersomstandigheden.

De cijfers voor morgen: 4, 6 en 11

(Dit is het bericht voor zaterdag 18 december)

Een vreemde dag: in de voormiddag organiseerde het instituut een geleide wandeling doorheen een tentoonstelling in het Raveelmuseum waar twaalf (12) moedigen - want 's nacht had het weer gesneeuwd - zich de moeite voor getroostten. Nadien iets gedronken en dan naar huis waar ik om één of andere reden in een soort van bewusteloosheid sukkelde en pas om zes (6) uur 's avonds weer wakker werd.

Om acht (8) uur begon het weer hevig te sneeuwen. Ik probeerde wat te lezen maar ik leek niet te kunnen bevatten wat er op de bladzijden stond. Mijn brein leek nog niet helemaal ontwaakt te zijn.

De cijfers voor zondag 19 december: 1, 6 en 11

(Dit is het bericht voor vrijdag 17 december)

Ondanks het vriesweer en een flink sneeuwtapijt mij toch de stad in gewaagd. Er dienen nog enkele cadeau's gekocht te worden en wie weet welke massa's zijn er volgende zeven (7) dagen op de been. Gelukkig wist ik waarheen, dus de cadeau's waren snel gevonden. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog eens de gebruikelijke boekwinkels binnen te springen en, jawel hoor, ondanks een mijzelf opgelegd moratorium toch weer zes (6) boeken gekocht waarvan ik verondersel dat ze mij tot enig nut en vermaak zullen kunnen dienen!

Voor dertien (13) euro geluncht aan mijn favoriete "toog" waar het gezicht op de winterse foto's van Central Park wel heel toepasselijk was.

De getallen voor zaterdag 18 december: 6, 8 en 12

(Dit is het bericht voor donderdag 16 december)

Om tien (10) uur pas opgestaan, dus moeten haasten want ik tennis van twaalf tot één (13) uur. Plus: er moet tegenwoordig dagelijk gekrabt worden, want de auto is telkens weer be-ijzeld. Nadien zo snel mogelijk weer naar huis. De lucht voorspelt weer sneeuw en ik voel me niet in optima forma.

's Avonds naar het instituut waar de toevloed van publiek nog verrassend groot is, gezien de weersomstandigheden. Nog één (1) week te gaan vòòr de kerstvakantie.

De getallen voor vrijdag 17 december: 6, 7 en 13 of 67 (een 3, een 4 en een 6)

Een volle, acht (8) urige werkdag vandaag. Een combinatie van kwalen, ik lijk wel een wandelende ziekenboeg, levert mij een pittige dosis van elf (11) pillen per dag op. Enkel op die manier haal ik rechtstaand de jaarwisseling. Die belooft overigens ook wel pittig te worden, want ook al verwacht men morgen nog een graad of zes (6), in de loop van de dag trekt een nieuw sneeuwfront over het land en tegen vrijdag zou weer alles in de knoop moeten liggen. Als dat zo blijft tot en met volgende week vrijdag, dan vieren we kerstavond zoals de traditie het wil: in het wit! Maar laat ik niet vooruitlopen op de feiten. Eerst kijken wat deze winterprik oplevert.

De getallen voor morgen zijn: 1, 10 en 13

Tot ruim elf (11) uur deze morgen een indringend gesprek gehad met een medewerker over de problemen op het instituut. Dan van twaalf tot één (13) uur gaan tennissen, een noodzakelijke uitlaatklep, zeker na zo'n voormiddag.

Om 16 (4) uur gewoon in slaap gevallen. Onrustige nachten eisen hun tol bij voorkeur overdag.

Vanavond mijn "leeshol" heringericht omdat ik meer licht nodig heb (dat vond ook Goethe op het moment dat hij stierf: "Mehr Licht" waren zijn legendarische Laatste Woorden). Bij mij heeft het te maken met een afnemend gezichtsvermogen. Ouderdomsverschijnsel. Ik kan me nu opnieuw in alle helderheid (van geest?) tot het gedrukte woord wenden. Deze keer zal het de catalogus zijn (een leesboek eerder) van de bijzonder interessante tentoonstelling die ik zondag in Villeneuve d'Asq heb bezocht en de prachtige titel "Habiter poétiquement le monde" meekreeg.

Misschien moet dat ons levensdoel wel zijn: habiter poétiquement le monde. Niet als stompzinnigen, niet als bloeddorstigen, niet als hebzuchtigen en ook niet als godvrezenden maar als dichters deze wereld bevolken en in ere houden.

De getallen voor morgen: 6, 8 en 11

Vanmorgen inderdaad om zes (6) uur klaarwakker, maar niet om een doktersafspraak te maken, wel omdat de nacht weer bijzonder deprimerend en beangstigend was. Het Onbehagen neemt dezer dagen ondraaglijke proporties aan. Er moet snel iets gebeuren of er gebeuren ongelukken. Tot overmaat van ramp draait zijn er nog een pak problemen op te lossen op het instituut. Om acht (8) uur dus al druk e-mailverkeer tussen en met allerlei partijen om allerlei tegelijk opduikende problemen ook tegelijk aan te pakken. En dan om twaalf (12) uur snel snel naar een lunchvergadering waar ik in feite niks te zoeken had. Er moeten betere werelden bestaan dan deze.

De getallen voor morgen: 4, 11 en 13 of 67 (een 2 en 5 en een 6)

Eén (1) ding is zeker: er is iets vreemds met mij aan de hand. Anders zou ik niet zijn opgestaan met, verspreid over het gehele lichaam, een rode uitslag. Een allergie? Ik pieker mij te pletter over wat ik gisteren zoal gegeten en gedronken heb, maar mijn partner heeft net hetzelfde gegeten en gedronken als ik en zij heeft niets... Een contactallergie? Maar ik heb het merendeel van de dag buiten doorgebracht, diep weggezonken in dikke jas, zelfs met handschoenen aan (en net de handen lijken nog het meest aangetast. Gelukkig blijkt het jeuken nog mee te vallen, al moet ik daar misschien niet te veel over spreken, want net nu ik het opschrijf voel ik het overal beginnen jeuken.

Dat wordt dus, als het zich morgen blijft manifesteren, opnieuw om zes (6) uur opstaan om zo snel mogelijk naar de dokter te kunnen gaan.

Niettemin om elf (11) uur vanmorgen begonnen met het decoreren van de kerstboom. En nee, het komt niet door het manipuleren van die boom dat ik uitslag gekregen heb. Ik ben er wel degelijk mee opgestaan, toen de boom nog niet eens aangekocht was. Wordt ongetwijfeld vervolgd...

De getallen voor morgen: 6, 8 en 12 of 66 (2x een 3 en een 6)

(Dit is het bericht voor zaterdag 11 december)

Culturele uitstap en dat betekent vroeg opstaan. Dus om zes (6) uur ontbeten om tegen zeven (7) uur klaar te staan voor het vertrek. Een aantal uitzonderlijke architecturen gezien (Neutra, Mallet-Stevens) op nog geen vijftien (15) minuten van mekaar verwijderd en slechts enkele ilometers over de Franse grens. Ken uw buren!

In de namiddag een uiterst onderhoudende tentoonstelling gezien in het vernieuwde museum van Villeneuve d'Asq. Enkele van mijn favoriete auteurs (jaja, auteurs, in een expo van beeldende kunst) kwamen er ter sprake en werden zelfs getoond:  enkele van Robert Walsers "microgrammen" waren er te zien, en een deel uit het archief van W.G. Sebald, dat precies over diezelfde Walser een aantal documenten bijeenbracht. Een boeiende catalogus gekocht, maar thuis nauwelijks kunnen doorbladeren want de vermoeidheid bracht mij al snel weer naar het bed dat ik deze ochtend zo vroeg had verlaten.

De getallen voor zondag 12 december: 1, 6 en 11 of 164 (een 1, een 4 en een 6)

Een gitzwarte dag vol sombere overpeinzingen. Om twee (14) uur vanmiddag overviel mij weer eens het grote Onbehagen. Het lijkt overdag nog erger dan 's nachts, waar het al bijna een gewoonte geworden is. Als een soort van remedie dan maar naar twee (2) episodes van The Persuaders gekeken. 

Vanavond gelukkig getroost door de eerste (1) geslaagde tentoonstelling in onze vitrinegalerie. Maar ik vrees voor de nacht en morgen wordt het een lastige dag, met vroeg opstaan en een boeiende maar vermoeiende trip naar Noord-Frankrijk

De getallen voor morgen: 6, 7 en 15 of 123 (een 3 en 2x een 6)

Met drie (3) graden boven nul om negen (9) uur 's morgens is de dooi zogezegd ingetreden, maar luttele kilometers hier vandaan houdt de winter nog lelijk huis: Wallonië in chaos, Parijs compleet verlamd. Laat ons hopen dat het nog wat warmer wordt voor de expeditie naar Noord-Frankrijk van aanstaande zaterdag.

Om twaalf (12) uur gaan tennissen met een overlaste maag, wat geen aanrader is. Het is sinds vanmiddag overigens niet verbeterd, wat die maag betreft.

De getallen voor morgen: 1, 2 en 14 of 68 (een 3, een 5 en een 6)

Een stresserende dag op het instituut wegens controle van de "boekhouding". Heeft toch zo'n drie (3) uur in beslag genomen. Een periode waarin je bijna niet durft te kijken, zoals wanneer het in een film de spanning ondraaglijk wordt. Uiteindelijk bleek alles in orde, maar je weet maar nooit...

Om zeven (7) uur terug naar huis om, na een deugddoend avondmaal, een beetje te suffen voor de beeldbuis. Het is inmiddels 22 (10) uur geworden en het wordt tijd om het hoofd te ruste te leggen.

De getallen voor morgen: 3, 9 en 12 of 66 (een 2, een 4 en een 6)

(Dit is het bericht voor dinsdag 7 december)

Het zijn weer van die dagen dat je vijf (5) minuten vroeger moet vertrekken omdat je de ruiten van je auto eerst ijvrij moet krabben. Op de trottoirs van de stad zorgen aangekoekte sneeuwplakken (eerst gesmolten, daarna weer bevroren) voor verraderlijke uitschuivers. Zeker vier (4) keer gleed één van mijn voeten onder mij weg wat, gezien de lading die ik torste, niet echt welgekomen was.

Intussen wacht ik nog steeds op het antwoord dat mijn diplomatieke missie moet voltooien. Maar nog eerder dan een antwoord kreeg ik nieuwe berichten die de voorbije inspanning andermaal op de helling stellen. Een carroussel die heel onaangenaam dreigt te worden.

Het zijn voorwaar donkere dagen, om twaalf (12) uur 's middags moet ik al het licht aanknippen. En er is niets dat mijn gemoed verhindert in deze duisternis mee te gaan.

De getallen voor woensdag 8 december: 3, 7, 10

Om tien (10) uur naar het instituut getrokken om er tot één (13) uur een diplomatiek offensief af te ronden. Wel vier (4) zeer weloverwogen en uitgebreide e-mails kunnen produceren, maar echt afgerond is de taak nog niet. Ik wacht nog op een alles bepalend antwoord en hoe langer het uitblijft, hoe slechter het er uitziet voor mijn actie. Het lijkt wel politiek en misschien is het dat ook wel een beetje. Een mens werkt met andere mensen, andere ego's, en die moet je op één lijn zien te krijgen. We beleven met z'n allen momenteel dag na dag, live op televisie, hoe lastig het soms is om zoiets te verwezenlijken.

De getallen voor morgen: 4, 5 en 12 of 165 (een 1, een 5 en een 6)

Hoe snel kan het verkeren! Vandaag tot plus vier (4) graden. Vannacht is bijna alle sneeuw gesmolten. Rest een grauw en besmeurd landschap waar weinig opwekkends uit te halen valt. Pas om elf (11) uur opgestaan, zo naargeestig was het licht dat in klodders door de stores naar binnen viel. De sfeer was al even bedrukt op een antiquarische boekenmarkt waar ik deze namiddag op zoek ging naar ik-weet-niet-wat (en uiteindelijk toch weer met drie boekjes buitenkwam). Om 16 uur afgesproken bij "de broertjes" voor een afternoon-tea, om zeven (7) uur gevolgd door een eenvoudige doch uitstekende maaltijd.

De getallen voor morgen: 4, 10 en 13 of 67 (een 3, een 4 en een 6)

Om negen (9) uur vanmorgen begon hier een ware sneeuwstorm, met echte driftsneeuw die dwars en laag over de weg raasde. In geen tijd lag er vijf (5) centimeter extra op wat er al gevallen was. Het landschap oogt nu wel heel erg woest, de sneeuw geribbeld als was het woestijnzand. Intussen klimt het kwik: van de min zeven (7) van deze nacht schiet er vanavond haast niks meer over. Meer nog, men verwacht dooit vannacht, en nadien weer vrieskou: the worst scenario!

De cijfers voor morgen: 4, 7 en 11

We zijn de derde (3) dag van december en het is jaren geleden dat het nog zo koud was. Tot min dertien afgelopen nacht. Overdag bleef het kwik steken op min vier (4). Hopelijk mildert het naar volgende week toe, want over zeven (7) dagen staat er een uitstap naar Noord-Frankrijk op de agenda en dan zijn weersomstandigheden als deze echt wel 'not done'!

Ondertussen wil het maar niet echt vlotten met de gezondheid. Door de medicatie voor mijn onstoken huig lijkt nu mijn maag weer overhoop te liggen (zuur!). Dat irriteert dan weer de slokdarm enzovoort enzoverder. Ik krijg met andere woorden geen hap door mijn keel en een glas wijn zit er voorlopig ook niet meer in. Zo wordt het bestaan weer een stuk grijzer.

De cijfers voor morgen: 5, 9 en 7